Wie het nieuws wil of moet volgen, moet ook bereid zijn in de riolen van de samenleving af te dalen. Letterlijk hoeft u dat niet te nemen: met ‘riool’ wordt hier Twitter bedoeld. Het is vrij eenvoudig om de grootste vervuilers te mijden op dat kanaal, maar niet te voorkomen dat losvliegende ‘meningen’ je alsnog bereiken. Dat moeten we dan maar zien als ‘berichten van buiten de eigen bubbel’. Kan heel gezond wezen.
Politici beweren al jaren dat ze zich grote inspanningen getroosten om ‘de kloof met de burger’ te overbruggen. Weg van de vierkante kilometer van het Binnenhof: de paden op, de lanen in. Fysiek is dat nauwelijks snel en goed te doen omdat het politici aan tijd ontbreekt om bij voorbeeld elke week werkbezoeken af te leggen. Om dus het tweede deel van het versje – ‘vooruit met flinke pas’ – in te vullen wordt door politici met graagte datzelfde Twitter bediend: groot bereik immers. Weinig inspanning nodig.
Nou heeft Twitter een overduidelijk voordeel: in weinig tekens kun je voor je emotie en medeleven kwijt, of je afgrijzen en protest. Veel diepgang kan het niet hebben. Voor de onderliggende argumentatie is geen ruimte. Maakt niet uit, de lezer zit er toch niet op te wachten.
Vreemd niet? Dat is: van die politici vind ik dat vreemd (ja, ik vind ook eens wat…). Want politici zouden zich toch vooral moeten inspannen om anderen met argumenten te overtuigen van de juistheid van hun standpunt? Gebeurt niet op Twitter in elk geval. Daar worden kennelijk alleen de medestanders, niet de tegenstanders bediend. Want wat moet je nou met een willekeurige kreet als ‘Voor XXX mensen is wat het kabinet doet vreselijk. Dat moet écht anders!’
Deze getuigenispolitiek gaat niemand overhalen een ander standpunt in te nemen. Het is een soort welles-nietes, want de bewijzen en achterliggende informatie worden er niet bij geleverd. Het kan dus niet anders of dat soort geroeptoeter is vooral bedoeld voor de medestanders. Voor wie het óók al vindt. Om te laten zien dat ‘we met velen zijn’. Of zoiets.
Goed, velen zullen zeggen dat Twitter wél werkt als een link, opgenomen in de tweet, naar een uitgebreidere tekst verwijst. Kijk maar naar hoe nieuwsredacties dat aanpakken. Je zou willen dat meer politici dat inzien en ons de met adjectieven volgestopte kretologie besparen. En al helemáál afzien van gratuite cliché-teksten als ‘Ook de [vul hier een partijnaam in] is geschokt door wat is gebeurd in [vul hier een plaatsnaam in] / door wat is gebeurd met [vul hier een eigennaam in]’.